Projekt „WENUS” to seria autorskich edytoriali, sesji zdjęciowych, klipów oraz wywiadów, poświęconych kobietom. Idea? 12 przedsiębiorczych i absolutnie wyjątkowych kobiet, które stają przed naszym obiektywem. Pierwszą edycję zamykamy edytorialem z Agnieszką Kowalską (AgaCyka).

Spotkanie dla nas szczególne, ponieważ po drugiej stronie obiektywu staje doświadczona i mega zdolna Pani fotograf. Agnieszka od lat buduje swoją markę i występuje pod pseudonimem AgaCyka. Jak sama mówi, fotografuje miłość. Jej specjalność to sesje ślubne, rodzinne, ale i biznesowe.

Jej zdjęcia znajdziecie na Instagramie AgaCyka, na profilu Drewnianysklep.pl, który współtworzy, ale i Winnego Dworku, którego jest oficjalnym fotografem. Agnieszka kojarzy nam się z ciepłem, emocjami i odskocznią, dlatego na sesję musieliśmy uciec z Zielonej Góry. Wywiad z Agnieszką to też mini lekcja dla fotografów, którzy chcą pracować z ludźmi. Zapraszamy…

Czy fotografujesz ludzi, czy raczej moment pomiędzy nimi. Taki, którego oni sami często nie zauważają?

Myślę, że jedno i drugie. Na sesji, a nawet przed zawsze zaczynam od tego, jak ktoś się czuje, dlaczego zdecydował się na sesję i co jest dla niego ważne. Staram się złapać jego rytm, sposób bycia, energię.

W momencie, kiedy mam już aparat w ręce, a sesja trwa, zaczynam szukać: chwil pomiędzy, momentów, w których ktoś patrzy w bok, na chwilę się wyłącza, zamyśla, albo kiedy pojawia się ciekawy kąt, gest czy światło. To właśnie te drobne rzeczy wprowadzają głębię i zostawiają przestrzeń na interpretację, zamiast dosłowności.

Fotografia jest dla mnie sztuką czekania i obserwowania, wymaga wrażliwości i empatii. Bardzo bliskie jest mi stwierdzenie, że aby robić zdjęcia, wystarczy aparat, ale żeby fotografować trzeba naprawdę czuć, słuchać i patrzeć głębiej.

A czy te momenty są zauważane przez bohaterów? W trakcie sesji często nie, ale kiedy oddaję wywołane fotografie, nagle zaczynają je dostrzegać. I wtedy pojawia się wzruszenie, cisza, czasem gęsia skórka… To jest chyba najpiękniejsza recenzja mojej pracy.

W świecie, gdzie każdy robi zdjęcia, co sprawia, że Twoje kadry wciąż mają ciężar wspomnienia, a nie tylko obrazka?

To jest trudne pytanie… i chyba jedno z tych, na które nie da się odpowiedzieć wprost. Bo mam wrażenie, że ta ocena nie należy do mnie, tylko do moich bohaterów.

Dla mnie fotografia to nie tylko zapis światła, to też zapis pewnej wrażliwości, spojrzenia, cząstki duszy tej osoby, która stoi po drugiej stronie aparatu, nie tylko tej fotografowanej. To my decydujemy, kiedy nacisnąć spust migawki. Nie aparat. I to w tej decyzji jest wszystko, nasze doświadczenie i uważność.

Myślę też, że sama sesja jest doświadczeniem, które już w momencie trwania staje się wspomnieniem. To jest czas rozmowy, śmiechu i bycia razem… a gdzieś pomiędzy tym wszystkim naturalnie powstają fotografie.

Ślub i rodzina to emocje na najwyższych obrotach… Jak oddzielasz prawdę od performansu, który ludzie często w takich chwilach zakładają?

Odpowiedź kryje się w gestach i spojrzeniach. To prawda, ślub to wyjątkowe wydarzenie pełne pięknych dekoracji, atrakcji, trendów, wszystkiego, co tworzy tę oprawę i klimat. Ale…! pod tym wszystkim zawsze jest człowiek. I to właśnie jego próbuję odnaleźć.

Dlatego poza kadrami sali czy detali, szukam chwil małych i cichych: dłoni, spojrzeń, przytuleń, rozmów gdzieś z boku. Momentów, które dzieją się obok, a tak naprawdę są jego sercem. To właśnie one budują prawdziwą opowieść. Bo jest hucznie, jest pięknie… ale to wszystko ma swój początek w miłości. Dlatego zawsze mówię moim parom: wy już wszystko zorganizowaliście, teraz skupcie się na sobie.

Czy zdarzyło Ci się uchwycić kadr, który był dla kogoś ważniejszy niż samo wydarzenie, którego dotyczył?

Oczywiście! Mam w głowie wiele takich momentów, ale jeden teraz szczególnie przychodzi mi na myśl. To była sesja zorganizowana w Lubskim DPS, projekt „Zapamiętani”. Tworzyłam portrety, które zawieszono w złotych, pięknych ramach na ścianach DPS tuż obok pokoi mieszkańców. Dla tych osób to było prawdziwe wydarzenie. Panie miały zorganizowany makijaż, fryzjera, każdy był odświętnie ubrany. W oczach seniorów była wdzięczność, ciepło i ogromna radość. Naprawdę, to było widać z daleka. Podczas zdjęć powiedziałam jednej z Pań: „Ale ma Pani przepiękne oczy!”. I wtedy z tych pięknych, jasnych oczu poleciały łzy… Spojrzała na mnie i powiedziała: „Naprawdę? Nikt mi nigdy wcześniej tego nie powiedział…”

Każdy 'nadaje się’ na zdjęcia?

Myślę, że sesję fotograficzną można trochę porównać do terapii. To jest przestrzeń, w której bohater może się otworzyć, być sobą: bez oceniania i bez presji. Zostaje przyjęty z uważnością, akceptacją i szacunkiem. I dopiero wtedy zaczyna się dziać coś naprawdę ważnego. Pojawia się relacja, szczerość i zaufanie. Dlatego zawsze powtarzam, że nie wierzę w osoby „niefotogeniczne”. Wierzę raczej w warunki, takie jak światło, atmosfera, poczucie bezpieczeństwa. Bo kiedy ktoś czuje się swobodnie i jest naprawdę sobą, nagle wszystko zaczyna się układać.

Gdybyś miała opisać swoją fotografię jednym zdaniem bez używania słowa „zdjęcie”, jakby brzmiała taka sentencja?

Kilka lat temu w mojej głowie pojawiło się hasło: miłość, światło, czułość. I do dziś czuję, że najlepiej opisuje to, co jest dla mnie najważniejsze w fotografii.

Miłość, bo to ją najczęściej fotografuję, ale też dlatego, że sama fotografia jest dla mnie formą miłości: do ludzi i do ich historii. To też empatia, którą staram się dawać każdemu, kto staje po drugiej stronie mojego obiektywu.

Światło… to ono rysuje, kreuje i prowadzi mnie podczas każdej sesji i czułość, chyba najbliższa mi ze wszystkich. To mój podpis. Niezależnie od tego, czy fotografuję pary, rodziny, sesje biznesowe czy produktowe, zawsze podchodzę do tego z czułością. Staram się ją odnaleźć, wydobyć i pokazać, nawet tam, gdzie na pierwszy rzut oka jej nie widać.

Oddajesz swoje fotografie w autorskich, drewnianych pudełkach. Czy to dla Ciebie moment domknięcia historii, czy raczej zaproszenie, żeby ktoś otworzył ją na nowo?

To dla mnie bardzo szeroki i ważny temat. Z jednej strony, jako współzałożycielka marki DrewnianySklep.pl, wkładam w te produkty naprawdę dużo serca i pracy. Kocham tworzyć, więc jest to dla mnie nie tylko rozwój, ale też spełnianie się w innych dziedzinach sztuki.

Jest też druga warstwa. Bo tak, to jest moment domknięcia historii. Wywołane fotografie mają zupełnie inną wagę niż pliki cyfrowe, które często giną w chaosie folderów, na dyskach, które kiedyś przestają działać.
Ręcznie robione pudełko z grawerem, dopasowane stylem do sesji, z fotografiami w środku, staje się czymś więcej niż tylko opakowaniem. To schronienie dla wspomnień. Taki cichy dowód na to, że te chwile naprawdę były i są ważne.

Dla mnie te pudełka mają ogromną wartość. Bo wierzę, że wspomnienia to skarb, o który trzeba dbać. Nie tylko dla siebie, ale też dla tych, którzy przyjdą po nas. Czy to nostalgiczne? Oczywiście, ale ja właśnie tak patrzę na świat. Trochę głębiej.

Wiele osób kojarzy Twoje zdjęcia z Winnym Dworkiem i ślubnymi kadrami, ale Twoja współpraca wybiega poza te granice. Opowiedz kilka słów o tym i co sprawia, że wracasz do tego miejsca?

Winny Dworek to dla mnie wieloletnia i piękna historia. Współpracujemy na wielu płaszczyznach. Prowadzę social media Winnego Dworku i Winnicy Stara Winna Góra i dbam o wizerunek tego miejsca jako fotograf. Tworzę, podsyłam pomysły, a razem z Drewnianym Sklepem dbamy też o detale, jak chociażby drewniane karty menu. Tych obszarów jest naprawdę sporo.

I powodów, dla których to robię, też jest wiele. Winny Dworek to marka, od której można się uczyć dbałości o detale, uważności na ludzi, podejścia do gości. Osoby, które tam pracują, są mi bliskie. Przez lata naprawdę się zżyliśmy. Wzajemnie się inspirujemy i motywujemy.

Ja też bardzo lubię się uczyć. Zawsze ciekawi mnie, jak coś powstało, dlaczego właśnie tak i co się za tym kryje. Uwielbiam momenty, kiedy ktoś opowiada o swojej pasji, o winnicy, o procesie powstawania wina, o początku tej historii. To mnie naprawdę interesuje. Winny Dworek to też miejsce, które daje mi dużą swobodę i zaufanie. A ja bardzo to doceniam. Bo dzięki temu mogę tworzyć w zgodzie ze sobą.

Zdjęcia: Magazyn The ARQ
„WENUS” – Agnieszka Kowalska
MUA: Maja Sobolewska
Miejsce: Winny Dworek

→ Pokaż swoją markę na The ARQ!

Prowadzisz własny biznes, tworzysz markę lub oferujesz wyjątkowe usługi? The ARQ to kuratorski digital mag oraz agencja storytellingowa. Tworzymy narracje wizualne, edytoriale, filmy oraz kampanie PR, które pogłębiają więź pomiędzy marką, a jej odbiorcami. Traktujemy komercyjne historie z wrażliwością zarezerwowaną dla sztuki. [Sprawdź!]