Kiedy dzieci z tej samej klasy tajemniczo przepadają bez wieści tej samej nocy o dokładnie tej samej godzinie, mieszkańcy miasteczka starają się dowiedzieć, kto lub co stoi za ich zniknięciem. „Zniknięcia” w reżyserii Zacha Creggera, to hucznie zapowiadany horror z doborową obsadą. Josh Brolin, Julia Garner, Alden Ehrenreich oraz dawno niewidziana na dużym ekranie Amy Madigan, to w sumie gwarancja sukcesu. Czy tak się stało? Nie do końca…

„Zniknięcia” to świetnie zrealizowany film zagadka, który momentami wbije Was w fotel, ale…! W momencie, kiedy aspiruje się do horroru dekady, robi się bardzo trudno. Czego zabrakło? Sprawdziliśmy…

Historia, zagadka, perspektywa…

„Zniknięcia” ma naprawdę dobry scenariusz, gęstą atmosferę i świetną pracę kamery. Jest tutaj dużo klimatu rodem z powieści Stevena Kinga. Małe miasteczko i horror, którego nie można wyjaśnić. Kolejne elementy układanki są nam dawkowane w bardzo ciekawy sposób, ponieważ obserwujemy historię z perspektywy różnych osób. To twórcom wyszło naprawdę dobrze, a cały zabieg sprawia, że 2-godzinny seans ma odpowiednie tempo.

Ścieżka dźwiękowa Ryana Holladay też jest wyborna! Są sekwencje pełne grozy, genialnych instrumentów perkusyjnych, które podnoszą nam tętno, ale i dużo kwaśnej elektroniki. Koniecznie udajcie się do playlisty Spotify i doświadczcie tego na słuchawkach.

Zach Cregger ma też niesamowity talent do łączenia horroru, dobrego thrillera z naprawdę solidną dawką humoru i chociażby za to, należy mu się wielkie uznanie. Wsiąkanie w ten film jest przeprowadzone z chirurgiczną precyzją.

Będziecie mrużyć oczy z przerażenia, łapać się za ręce, a momentami głośno śmiać. Chociaż historia zniknięcia dzieci jest sama w sobie traumatyczna, to nie brakuje tu satyry życia codziennego. Są też obowiązkowe jumpscary i te również wyszły twórcom naprawdę dobrze.

Horror dekady… prawie!

„Zniknięcia” to film wielowymiarowy. Mamy tutaj dramat, metafizykę i… okultyzm. Oryginalny tytuł jest oczywiście trafiony, podczas gdy polski zupełnie nie oddaje, co jest istotą filmu. Już po samym zwiastunie i tytule można wywnioskować, że mówimy tu o pewnego rodzaju kontroli. Mieliśmy też nieodparte wrażenie, że „Zniknięcia” przypominają nam atmosferą „Kod Zła”, który na naszej liście jest w absolutnej czołówce original horror.

Aktorstwo jest również na najwyższym poziomie i chociaż taka mega gwiazda, jak Josh Brolin, nie ma tu spektakularnej roli, to własną odgrywa świetnie. Samiec alfa, a zarazem ojciec, który trafia na przeszkodę, z którą nie potrafi sobie poradzić. Podobnie Julia Garner, która dosłownie olśniła nas, jako Silver Surfer w „Fantastycznej 4”. To na jej postaci opiera się cały początek filmu. Młoda, ambitna, ale i nieustępliwa ‚babka’ jest jedną z najważniejszych elementów tej układanki, ale…! To postać Amy Madigan sprawi, że będziecie bali się własnych ciotek. Podobnie, jak Nicolas Cage, aktorka wykreowała genialną i zwariowaną zarazem postać. Gdzie zatem leży problem w „Zniknięcia”?

Zło bez odpowiedzi…

Kiedy dochodzi do momentu, w którym już wiemy, kto jest naszym antagonistą w filmie, film traci tempo i pojawia się mnóstwo pytań ze strony widza. Po raz kolejny odeślemy Was do dzieła Oza Perkinsa „Kod Zła”. Tam zło jest przedstawione, ale i wytłumaczone. Przychodzi z uśmiechem na twarzy, jest nadprzyrodzone, ale w epilogu dostajemy odpowiedzi, które przerażają nas do szpiku kości. Oz Perkins znalazł też miejsce jednak na zwrot akcji, którego nie spodziewamy się przez cały seans.

„Zniknięcia” dają upust. Jest finał, który staje się metaforycznym nawiązaniem do tytułu filmu, ale zabrakło nam powódek i sensu całej historii. Jak zastanowić się nad tym bardziej, to główny wątek okazuje się bez sensu.

Dlaczego tytułowe zło robi te rzeczy? Skąd pochodzi i jaki ma w tym cel? „Kod zła”, który również otula się w okultyzm, powoduje, że na koniec opada nam szczęka. „Zniknięcia” nie mają jednak ambitnego zakończenia, a raczej popcornowy festiwal. Wystarczyłoby jedno zdanie wypowiedziane przez ekranowe zło i film byłby bliski perfekcji. Szkoda…

Jeżeli tak miało być, to w naszej ocenie nie jest to horror w tej samej kategorii, co „Dziedzictwo”, „Kod Zła”, czy nawet „Oddaj ją”, który wstrząsnął nami na tyle, że pisanie recenzji zajmuje nam kilka dni. Czy to oznacza, że nie jest to film wart Waszej uwagi? Nie. To jeden z najciekawszych scenariuszy i przede wszystkim realizacji w tym roku, a Zach Cregger jest już bardzo blisko tzw. „topki”.

→ Pokaż swoją markę na The ARQ!

Zwiększ świadomość. Buduj prestiż własnej marki! Tworzymy narracje wizualne, edytoriale, filmy oraz kampanie PR, które pogłębiają więź pomiędzy marką, a jej odbiorcami. Traktujemy komercyjne historie z wrażliwością zarezerwowaną dla sztuki. [Sprawdź!]