Najnowszy film Christophera Nolana przesuwa granice kina. „Odyseja” to pierwsza fabularna produkcja zrealizowana z wykorzystaniem najnowszej generacji kamer IMAX na taką skalę, a jednocześnie jedna z najbardziej ambitnych prób przeniesienia klasycznego eposu Homera do współczesnej wrażliwości. Jesteśmy po seansie IMAX i wiecie co…? Internet znów zawiódł. Wszystko, co przeczytaliśmy przed seansem tj. kontrowersje, krytyka i pomówienia o polityczną poprawność, okazały się bredniami bez pokrycia. Film ma kilka wad, ale całość ociera się o perfekcję. Jedno, co jest pewne, to że ’Sir’ Nolan nie okazał się zwyczajnie głupkiem. Druga sprawa, największym osiągnięciem Nolana nie jest też technologia, w jakiej film powstał. Jest nim sprawienie, że opowieść licząca blisko 3 000 lat brzmi dziś wyjątkowo prawdziwie.

„Technologia w służbie opowieści”

W przypadku Christophera Nolana technologia nigdy nie jest celem samym w sobie. To narzędzie, które ma zwiększyć poczucie uczestniczenia w wydarzeniach. Realizacja „Odysei” z wykorzystaniem kamer IMAX oznaczała nie tylko imponującą jakość obrazu, ale również ogromne wyzwania logistyczne i produkcyjne.

Praca z ciężkim sprzętem w naturalnych plenerach, ograniczenia techniczne czy dążenie do maksymalnej liczby praktycznych efektów wymagały precyzji, której niewielu współczesnych reżyserów byłoby gotowych się podjąć.

Tylko za to należy mu się order i uwierzcie nam na słowo… scena z Circe, przejdzie do historii kinematografii, gdyż została nakręcona bez wykorzystania CGI. Ciekawostki? Jest ich kilka… Ze względu na hałas podczas pracy kamer, twórcy musieli opracować specjalny system wygłuszających skrzyń, w które wsadzano kamerę przed nagraniem. Aktorzy, którzy byli filmowani z bliska musieli grać do luster, ponieważ kamera IMAX była zbyt wielka, aby mogli spoglądać sobie bezpośrednio w oczy.

Casting, potknięcia i… brednie!

Jak niemal każda duża produkcja Christophera Nolana, również „Odyseja” od początku budziła emocje związane z obsadą. Czarna Helena, Achilles grany przez 'chłopca’ i raper w roli storyteller’a. Ok… Travis Scott mi akurat tam nie pasuje, ale oceniam sam casting nie człowieka, natomiast…!

W przypadku ekranizacji jednego z najważniejszych tekstów kultury trudno oczekiwać pełnej jednomyślności.

Jedni wyobrażają sobie bohaterów inaczej, inni mają własne oczekiwania wobec wieku, wyglądu czy charakteru postaci. Helena grana przez czarnoskórą aktorkę to nie jest polityczna poprawność, ba…! Śmiem twierdzić, że Nolan tak naprawdę nas wszystkich przechytrzył i dopóki nie obejrzycie filmu, to tego castingu zwyczajnie nie zrozumiecie. No i przejdźmy do tematu największych ataków. Elliot Page w roli Achillesa… jest to oczywiście bzdura! Gra postać o imieniu Sinon, która odgrywa jedną z ważniejszych ról w historii i wiecie co…? Elliot wypada w niej genialnie!

„Odyseja to sztuka opowiadania o człowieku”

Największą siłą Christophera Nolana nigdy nie były zagadki, nieliniowe narracje czy spektakularne widowiska. To tylko forma. Fundamentem jego kina od zawsze pozostaje człowiek.

Kto chociaż raz nie zapłacze na Odyseji, ten nie może powiedzieć o sobie „człowiek”.

I ja podpisuje się pod tym zdaniem obiema rękami. Zamiast traktować epos Homera jako opowieść o potworach, bogach i morskich przygodach, Nolan sprowadza ją do czegoś znacznie bliższego współczesnemu odbiorcy. To historia człowieka, który chce wrócić do domu. Męża, ojca i przywódcy, który po drodze wielokrotnie musi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim właściwie jest. I tutaj nie ma słabych ról…

Matt Damon i Anne Hathaway łapią za serce, Zendaya przeszywa spojrzeniem, Tom Holland gra najlepszą rolę swojego życia, Robert Pattison jest genialny, podobnie jak John Leguizamo i Samantha Morton. Do jedynych wad tego filmu mogę zaliczyć jedynie długość i montaż (nie wierzę, że to piszę). „Odyseja” mogła być krótsza o 15 min, ale może o to chodziło? Może Nolan chciał, abyśmy poczuli udrękę tego powrotu? Na koniec dwa słowa o muzyce. Ludwig Göransson proszę Państwa… co ten chłopak wyczynia w tym filmie. Chyba można śmiało już powiedzieć, że nie musimy czekać na kolejnego Hanza Zimmera. Już jest z nami i ma długie włosy! Na tym skończmy… Idźcie do kina i odbierzcie „Odyseję” wszystkimi zmysłami.

→ Skradnij Show z The ARQ!

Kultowe marki są widoczne… Ty też możesz! The ARQ to kuratorski Digital Mag oraz Agencja Storytellingowa, która pomaga markom budować wartość. Tworzymy narracje wizualne, edytoriale, filmy oraz kampanie PR, które pogłębiają więź pomiędzy marką, a jej odbiorcami. Traktujemy komercyjne historie z wrażliwością zarezerwowaną dla sztuki. [Sprawdź!]